Η φιλοσοφία μας

Όλα στηρίχθηκαν σε ένα όραμα. Να υπάρξει ένα σχολείο που να μην μιμείται τη φιλοσοφία και τα προγράμματα μαθημάτων άλλων σχολικών μονάδων, αλλά αντιθέτως να δίνει μια διαφορετική ψυχοπαιδαγωγική, διδακτική και μαθησιακή διάσταση στην όλη εκπαιδευτική πράξη. Και εγένετο σχολείο ‘’Ιορδανάκειον’’ δημοτικό-ολοήμερης απασχόλησης (all-day school) σε νέο πολυλειτουργικό χώρο στην Άνω Γλυφάδα εν έτει 2003.

Υιοθετούμε το διαφορετικό
Πιστεύουμε, λοιπόν, σε μια αγωγή του παιδιού περισσότερο ανθρωπιστική. Οι παιδευτικές μας δηλαδή προσπάθειες συγκλίνουν σε μια ουσιαστική συνάντηση με το υποκείμενο της αγωγής, την προσωπικότητα του σημερινού παιδιού.

Οραματιζόμαστε το διαφορετικό
Θέλουμε λοιπόν το σημερινό παιδί και αυριανός έφηβος ή ενήλικας να στέκεται όρθιος/α στις συγκρούσεις του σημερινού κόσμου που ενδέχεται ανά πάσα στιγμή να τον/την οδηγήσουν σε καταστάσεις άγχους και ψυχικής αναστάτωσης.

Ρέπουμε προς το διαφορετικό
Προσδίδουμε, λοιπόν, την ίδια έμφαση τόσο στην πνευματική όσο και στην ψυχο-συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τα ατομικά χαρακτηριστικά, τα ενδιαφέροντα, τις προσδοκίες και κίνητρα, το ρυθμό και ετοιμότητα μάθησης κάθε παιδιού, ώστε να είναι επιτυχέστερη η συναλλαγή του/της με τις γνωστικές απαιτήσεις κάθε γνωστικού πεδίου.

Δρομολογούμε το διαφορετικό
Θέλουμε λοιπόν οι μαθητές μας να αναλάβουν την ευθύνη της εργασίας και μάθησής τους αναπτύσσοντας μεταγνωστικές στρατηγικές, αυτοέλεγχο και δεξιότητες απαραίτητες στη μετέπειτα σχολική και κοινωνική τους ζωή.

Αναζητούμε το διαφορετικό
Επιθυμούμε την ανάπτυξη των διανοητικών ικανοτήτων του παιδιού σε ισότιμο επίπεδο γραπτής και προφορικής έκφρασης μέσα από επικοινωνιακές περιστάσεις, αφαιρετικής και λογικής σκέψης, δημιουργικής και εμπειρικής ενασχόλησης με τα καθημερινά του/της βιώματα. Το παιδί προσεγγίζει και κατανοεί τη λειτουργία του σημερινού κόσμου μέσα από διαφορετικές επιστήμες(μαθήματα) και ποικίλο εποπτικό υλικό, δικαιολογεί, συγκρίνει, υποθέτει και αξιολογεί τη θέση του/της στην ευρύτερη κοινωνία ιστορικά, ηθικά, λογικά και αισθητικά.

Υποστηρίζουμε το διαφορετικό
Εμπλουτίζουμε την προσωπική πρότερη πείρα του παιδιού με νέες εμπειρίες μέσα από εκπαιδευτικές επισκέψεις και εξόδους κοινωνικοποίησης σε χώρους φυσικού, ιστορικού, καλλιτεχνικού και πνευματικού ενδιαφέροντος, έτσι ώστε να αναπτύξει την παρατηρητικότητα και την κρίση του.

Ασπαζόμαστε το διαφορετικό
Καταγγέλλουμε λοιπόν τον κατακερματισμό της γνώσης ανάμεσα στα μαθήματα που οδηγεί σε παθητικούς μαθητές και το διαχωρισμό σε ‘πρωτεύοντα’ ή ‘δευτερεύοντα’ μαθήματα και εντάσσουμε διεπιστημoνικές (interdisciplinary themes) και διαθεματικές (cross curricular themes) ενότητες στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα κάθε τάξης με σκοπό την εκπόνηση σχεδίων εργασίας (projects). Οι μαθητές μέσα από ομάδες αναλαμβάνουν τη διερεύνηση επίκαιρων θεμάτων(π.χ. διατροφή, περιβάλλον, κτλ), αξιοποιούν τις γνώσεις που έχουν αποκομίσει από διαφορετικά μαθήματα ή προσωπικά βιώματα, κάνουν χρήση των νέων τεχνολογιών και εκθέτουν τα ευρήματά τους.

Μοχθούμε για το διαφορετικό
Καθιερώνουμε τη διδασκαλία της αγγλικής από την πρώτη τάξη του δημοτικού μέσα στο πρωινό πρόγραμμα σπουδών, ενώ προσφέρουμε τη δυνατότητα εκμάθησης δεύτερης γλώσσας κατ’ επιλογήν (γερμανικά ή γαλλικά) από την τετάρτη τάξη.

Προσπαθούμε να πείσουμε για το διαφορετικό
Προσφέρουμε τη δυνατότητα σίτισης και συμμετοχής του παιδιού σε απογευματινές δραστηριότητες (καράτε, μπαλέτο, κολύμβηση, θέατρο, πληροφορική, πιάνο), ενισχύοντας έτσι την παράλληλη ψυχοκινητική, εικαστική, μουσική, ενδοπροσωπική και διαπροσωπική του/της έκφραση και επικοινωνία, τις πολλαπλές του/της ευφυΐες (Multiple intelligence theory, Gardner).

● Νοιαζόμαστε για τις νέες εργασιακές απαιτήσεις της οικογένειας του μαθητή
Όταν και οι δύο γονείς είναι εργαζόμενοι ή ο μαθητής προέρχεται από μονογονεϊκή οικογένεια, οι όποιες (απαιτήσεις) λιγοστεύουν το χρόνο ενασχόλησης της οικογένειας με το παιδί σε θέματα μαθησιακής και ψυχο-συναισθηματικής διαπαιδαγώγησης.

● Αξιολογούμε το διαφορετικό
Προσανατολιζόμαστε στην ολοένα και καλύτερη σχέση δασκάλου-μαθητή-γονιού, πιστεύουμε στο θετικό ψυχολογικό κλίμα, διεκδικούμε την αμοιβαία αλληλεπίδραση και στήριξη των γονιών στην προσπάθειά μας για τη διαμόρφωση ενός μορφωσιογόνου περιβάλλοντος με ευνοϊκές ψυχοπαιδαγωγικές συνθήκες κατά την παραμονή των παιδιών στο σχολείο.

Πιστεύουμε στη συμμετοχική μορφή της διδασκαλίας όπου ο δάσκαλος και μαθητής συζητούν, προβληματίζονται και βγάζουν συμπεράσματα για το γνωστικό πεδίο που προσεγγίζουν.

Θεωρούμε ότι οι μαθητές έρχονται με πλούσιες ή περιορισμένες γνώσεις –βιώματα στο σχολείο, πάνω στα οποία ο δάσκαλος καλείται να εμπλουτίσει ή να στηρίξει τη νέα γνώση. Τα παιδιά είναι από τη φύση τους μαθητές, οπότε, κάθε φορά που πειραματίζονται και ταιριάζουν αυτά που μαθαίνουν στο σχολείο με όσα ήδη γνωρίζουν, ενδιαφέρονται περισσότερο και μαθαίνουν αβίαστα.

Οι μαθητές που συνδέουν όσα μαθαίνουν με καταστάσεις της καθημερινής τους ζωής ανακαλύπτουν ότι το σχολείο συναντά τη ζωή, ότι το σχολείο διδάσκει τη ζωή. Οι μαθητές δεν απομνημονεύουν ξεκομμένες γνώσεις, έννοιες, κανόνες ή αριθμούς, αλλά εκτελούν δραστηριότητες, επιλύουν προβλήματα μέσα από τα οποία χρησιμοποιούν τη γνώση και αποκτούν δεξιότητες. Η μάθηση για πολύπλοκα προβλήματα ή σύνθετες γνωστικές διεργασίες είναι αποτελεσματικότερη μέσα από συνεργασία και δημιουργία ομάδων, οι αδύνατοι βοηθιούνται από τους δυνατούς μαθητές και έτσι οι μεταξύ τους σχέσεις βελτιώνονται. Παράλληλα με τα παραδοσιακά μαθήματα, οι μαθητές μέσα από τα σχέδια εργασίας (projects) επεξεργάζονται και διατυπώνουν προσωπικές απόψεις για θέματα καθημερινά, διαμορφώνοντας τη δική τους κοσμοθεωρία μέσα από την αυτενέργεια, συζήτηση και εμπειρική έρευνα. Ο ρόλος του δασκάλου είναι βοηθητικός, καθοδηγητικός και διευκολυντικός ενώ πιστεύει ότι όλοι οι μαθητές είναι ικανοί, όλοι έχουν κίνητρα επίδοσης. Ο δάσκαλος αναπτύσσει θετική συναισθηματική στάση απέναντι στους μαθητές, προωθεί την υποβολή ερωτήσεων από την πλευρά των μαθητών και κάνει σωστή χρήση του ελέγχου απέναντι στους μαθητές.

Στα πλαίσια μιας ανοικτής επικοινωνίας και αντικειμενικότερης εκτίμησης της πορείας των μαθητών, διαφορετικοί δάσκαλοι και ειδικότητες (κορμού, μελέτης, απογευματινών δραστηριοτήτων, μαθημάτων ειδικότητας) συναναστρέφονται με τους μαθητές, προωθώντας το ‘σχολείο του προσώπου’.

Καλός δάσκαλος δεν είναι αυτός που εξαντλεί όλη την ύλη, που φτιάχνει ή μοιράζει φυλλάδια εργασιών και κάνει αντικαταστάσεις, σύμφωνα με τα στερεότυπα των γονιών, αλλά αυτός/ή που διευθετεί προβλήματα, παρατηρεί καλύτερα τη διαδικασία μάθησης των παιδιών, υποστηρίζει τη διαδικασία αυτοδιόρθωσης του μαθητή, εναλλάσσει μεθόδους και δραστηριότητες στην τάξη και συμβάλλει στην κοινωνικοποίηση του μαθητή.

Συνεργάσιμος γονιός είναι αυτός/ή που καταρχήν επιζητά την ενημέρωση για τρόπους μάθησης του παιδιού, που ενδιαφέρεται για την καθημερινή σχολική ζωή του παιδιού και την πορεία της ανάπτυξης του εντός και εκτός σχολείου, που υποστηρίζει, παρακολουθεί και πληροφορεί το διδακτικό προσωπικό για τη διάρκεια, εφαρμογή και ποιότητα της μάθησης αξιών, γνώσεων, δεξιοτήτων του παιδιού στις συναναστροφές του με άλλους.

Αντί ΕΠΙΛΟΓΟΥ ..........

Είναι καιρός να δούμε τη μοναδικότητα, τη διαφορετικότητα κάθε παιδιού, κάθε ανθρώπου……

«Σ’ όλον τον κόσμο δεν υπάρχει κανείς άλλος ακριβώς σαν και εμένα….

Οι φαντασιώσεις μου, τα όνειρά μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι, όλα δικά μου είναι…

Μπορώ να δω, ν’ ακούσω, να αισθανθώ, να σκεφτώ, να μιλήσω και να ενεργήσω.

Έχω τα εργαλεία που μου χρειάζονται για να επιβιώσω, να βρίσκομαι κοντά στους άλλους, να παράγω και να καταλάβω τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μου και έξω από μένα».

(Virginia Satir, Ανθρώπινη επικοινωνία).


Είναι καιρός να αναγνωρίζουμε το καθαρό μυαλό που διαθέτει ένα παιδί, την ικανότητά του να αισθάνεται και να μαθαίνει……

«Αισθάνομαι ότι σας χρωστάω μια ‘συγγνώμη’ μου λέει η μητέρα της Αννούλας στη μέση της σχολικής χρονιάς…Και στην απορία μου απαντάει:

-‘Όταν μου αναφέρατε το πρόγραμμα της τάξης που θα παρακολουθούσε η Άννα (6 ετών), τη μέρα που ήρθα να τη γράψω στο σχολείο σας, αναφέρατε κάτι για προμαθηματικές έννοιες, γεωμετρικά σχήματα, κτλ. Τα θεώρησα ‘διαφήμιση’ και δεν τα μέτρησα. Και χθες το βράδυ που καθίσαμε στο τραπέζι, η Αννούλα πήρε τη διπλωμένη χαρτοπετσέτα και είπε: Αυτό είναι τρίγωνο! Μείναμε εμβρόντητοι!

Ξεδίπλωσα αμέσως τη χαρτοπετσέτα και τη ρώτησα: Και αυτό; Και μου είπε: Τετράγωνο…και όλη η χαρτοπετσέτα έχει δύο ίσα τρίγωνα!

Και η μαμά κατέληξε: Δεν μπορούσα να φανταστώ πόσα πράγματα είναι ικανά να μάθουν και να φέρουν στην καθημερινή τους ζωή από τόσα μικρά τα παιδιά»!!

(Από το ημερολόγιο μιας δασκάλας)

«Σ’ όλους μας υπάρχει η πιθανότητα της ιδιοφυίας σε κάποιο τομέα, αρκεί να έχουμε τις βάσεις, για να χτίσουμε τις σκέψεις μας και ένα στόχο που επιθυμούμε να πραγματοποιήσουμε».

(Ron Davis)